2. Strategia kryzysowa (okres kryzysu)aktywne uczestnictwo w międzynarodowych wysiłkach reagowania na zagrożenia kryzysowe militarne i nie militarne
Strategia kryzysowa (okres kryzysu):
- lokalizowanie kryzysu i dążenie do rozwiązania go (izolacja polityczna i militarna rejonów objętych kryzysem, wywieranie presji);
- wsparcie militarne stron konfliktu na rzecz jego rozwiązania (doradztwo, mediacje, pomoc ekonomiczna i inna, operacje wojskowe na rzecz utrzymania pokoju);
-wymuszanie pokoju (interwencja militarna, rozbrajanie, rozdzielenie stron konfliktu);
- osłona przed skutkami kryzysu (izolacja polityczna, ekonomiczna i militarna; stworzenie stref buforowych);
- udział w przeciwstawianiu się ponadnarodowym nie militarnym zagrożeniom kryzysowym (zwalczanie terroryzmu, przestępczości zorganizowanej, katastrof itp.)

1.Strategia prewencyjno-stabilizacyjna (okres pokoju) jej istotą jest wczesne rozpoznanie wyzwań strategicznych oraz potencjalnych źródeł zagrożeń i podjęcie działań dla sprostania tym wyzwaniom oraz likwidacja zagrożeń w zarodku.

Strategia obronności RP z dnia 23.05.2000r.
4. Celem strategicznym RP w dziedzinie obronności jest zapewnienie bezpiecznych warunków realizacji interesów narodowych poprzez ich obronę przed zewnętrznymi zagrożeniami kryzysowymi i zagrożeniami wojennymi. Oznacza to w szczególności:
- obronę terytorium RP przed agresją zbrojną, w tym zapewnienie nienaruszalności polskiej przestrzeni powietrznej i morskiej oraz granic lądowych;
- obronę i ochronę wszystkich obywateli RP;
- udział we wspólnej obronie terytorium państw członkowskich NATO, zgodnie z art. 5. Traktatu Waszyngtońskiego;
- wspieranie akcji instytucji i organizacji międzynarodowych w reagowaniu kryzysowym oraz polityczno-militarnych działaniach stabilizujących;
- kształtowanie bezpiecznego otoczenia Polski poprzez rozwijanie partnerskiej współpracy wojskowej z innymi państwami, zwłaszcza sąsiednimi.

Elementy system bezpieczeństwa w Europie:
• ONZ
• NATO
• UE
• UZE
• KBWE
• OBWE

WNIOSKI:
Þ granica wschodnia jest granicą NATO oraz UE;
Þ główne zagrożenia to niestabilny system demokratyczny we WNP;
Þ dysproporcje społeczne;
Þ przestępczość zorganizowana

Artykuł V Traktatu Północnoatlantyckiego Strony zgadzają się, że zbrojna napaść na jedną lub kilka z nich w Europie lub Ameryce Północnej będzie uważana za napaść przeciwko nim wszystkim …
(…) podejmując natychmiast indywidualnie i w porozumieniu z innymi stronami taką akcję, jaką uzna za konieczną, nie wyłączając użycia siły zbrojnej (…)

Siły Zbrojne
są podstawowym, wyspecjalizowanym elementem systemu obronnego państwa oraz głównym- obok dyplomacji- instrumentem realizacji Strategii bezpieczeństwa RP
Strategia bezpieczeństwa RP z dnia 4.01.2001

Konstytucja RP z dnia 6 kwietnia 1997r.
Art. 5.
Rzeczpospolita Polska strzeże niepodległości i nienaruszalności swojego terytorium, zapewnia wolności i prawa człowieka i obywatela oraz bezpieczeństwo obywateli, strzeże dziedzictwa narodowego oraz zapewnia ochronę środowiska, kierując się zasadą zrównoważonego rozwoju.

Strategia bezpieczeństwa RP z dnia 4.01.2000r.
1.1. Zagwarantowanie niepodległości, suwerenności, integralności terytorialnej państwa oraz nienaruszalności jego granic.

Siły zbrojne - uzbrojeni żołnierze zorganizowani w różne pod względem rodzaju i wielkości jednostki wojskowe wydzielone przez państwo do zabezpieczenia jego interesów
•KONSTYTUCJA
• USTAWY
• ROZPORZĄDZENIA
•Strategia bezpieczeństwa Rzeczypospolitej Polskiej, z dnia 4 stycznia 2000 roku.
• Strategia obronności Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 23 maja 2000 roku.
Art. 26.
1. Siły Zbrojne Rzeczypospolitej służą ochronie niepodległości państwa i niepodzielności jego terytorium oraz zapewnieniu bezpieczeństwa i nienaruszalności jego granic.
2. Siły zbrojne zachowują neutralność w sprawach politycznych oraz podlegają cywilnej
i demokratycznej kontroli
Art. 85.
1. Obowiązkiem obywatela polskiego jest obrona Ojczyzny.
2. Zakres obowiązku służby wojskowej określa ustawa.
3. Obywatel, któremu przekonania religijne lub wyznawane zasady moralne nie pozwalają na odbywanie służby wojskowej, może być obowiązany do służby zastępczej na zasadach określonych w ustawie.
Art. 134.
1. Prezydent Rzeczypospolitej jest najwyższym zwierzchnikiem Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej.
2. W czasie pokoju Prezydent Rzeczypospolitej sprawuje zwierzchnictwo nad Siłami zbrojnymi za pośrednictwem Ministra Obrony Narodowej.
3. Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej mianuje Szefa Sztabu Generalnego i dowódców rodzajów Sił Zbrojnych na czas określony. Czas trwania kadencji, tryb i warunki odwołania przed jej upływem określa ustawa.
4. Na czas wojny Prezydent Rzeczypospolitej, na wniosek Prezesa Rady Ministrów, mianuje Naczelnego Dowódcę Sił Zbrojnych. W tym samym trybie może on Naczelnego Dowódcę Sił Zbrojnych odwołać. Kompetencje Naczelnego Dowódcy Sił Zbrojnych i zasady jego podległości konstytucyjnym organom Rzeczypospolitej Polskiej określa ustawa.
5. Prezydent Rzeczypospolitej, na wniosek Ministra Obrony Narodowej, nadaje określone w ustawach stopnie wojskowe.
6. Kompetencje Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej, związane ze zwierzchnictwem nad Siłami Zbrojnymi, szczegółowo określa ustawa.

STRZAŁA – 10 inne nazwy Gopher, SA-13
W trakcie wprowadzania do uzbrojenia wojsk PZR „STRZAŁA – 1” konstruktorzy z biura OKB – 16 „TOCZMASZ” kierowanego przez A. Nudelmana usilnie pracowali nad kolejnym modelem samobieżnego PZR. Prace modernizacyjne skupiono na nowym transporterze oraz sprawniejszych rakietach. Na wyrzutnię wybrano nowoskonstruowany gąsienicowy ciągnik uniwersalny typu MTLB budowany przez zakłady w Jarosławiu. Początkowo PZR był wyposażony w rakiety starszego typu 9M32 „SZRZAŁA – 1”, lecz wkrótce wymieniono je na nowy typ oznaczony 9M37. Konstrukcję rakiety oparto na pocisku lotniczym R-60 znacznie go modernizując. Głowicę rakiety dostosowano do odpaleń z powierzchni ziemi przy zerowej prędkości. Aby zwiększyć czułość, zastosowano chłodzenie elektrostatyczne. Zestaw odznaczał się większymi możliwościami ogniowymi, a także większą stabilnością w terenie (większa masa, niżej położony środek ciężkości). Po odbyciu serii prób i testów fabrycznych i wojskowych PZR 9K35 „STRZAŁA – 10” (SA-13 „GOPHER”) został w połowie lat 70. przyjęty oficjalnie do uzbrojenia.

Przeciwlotniczy zestaw rakietowy STRZAŁA – 10 przeznaczony jest do ciągłej i bezpośredniej osłony wojsk na polu walki i w rejonach ześrodkowania. Może on zwalczać środki napadu powietrznego na bardzo małych wysokościach z przedniej i tylnej półsfery poruszające się w zakresie prędkości od 0 do 420 m/s. W skład zestawu wchodzą: samobieżna gąsienicowa pływająca wyrzutnia na bazie ciągnika MTLB oznaczona 9K35 oraz rakieta jednostopniowa na stały materiał napędowy samonaprowadzająca się na podczerwień typu 9M37. Wóz bojowy (wyrzutnia) wyposażony jest w specjalne stanowisko operatora, które rozmieszczone jest w niewielkiej wieżyczce. Wieżyczka posiada duże okno, przez które operator obserwuje przestrzeń. Obok wieżyczki po obu stronach na specjalnym stelażu montowane są zasobniki z rakietami (po dwa z każdej strony). Stanowisko operatora wyposażone jest w aparaturę oceny sytuacji powietrznej (pasywny radiopelengator z sektorem obserwacji 3600 i do + 400 w kącie elewacji); urządzenie rozpoznawcze typu „swój – obcy” oraz aparaturę wykrywająca cele powietrzne. Zestaw oprócz czterech wyrzutni – zasobników zamontowanych na stelażu posiada zapas czterech zasobników rozmieszczonych wewnątrz pojazdu. Strzelanie może odbywać się w marszu oraz z krótkich postojów. Załoga składa się z trzech osób: dowódcy, operatora i mechanika – kierowcy. Dla samoobrony na korpusie transportera ustawiono km typu RPK (7,62 mm). Prawdopodobieństwo zniszczenia celu jedną rakietą wynosi średnio 0,5. Zestaw „STRZAŁA – 10M” produkowano od 1981 roku poddając go ciągłej modernizacji. W ten sposób powstały wersje: 9K35M „STRZAŁA – 10M”, 9K35M1 „STRZAŁA – 10M1”, 9K35M2 „STRZAŁA – 10M2”, 9K35MZ „STRZAŁA – 10MZ”. W byłym ZSRR do końca lat 80. wyprodukowano około 1000 zestawów, co zabezpieczało przezbrojenie plutonów rakiet w 250 bateriach pułkowych (około 65 dywizji). Organizacja baterii jest taka sama, jak baterii wyposażonej w PZR „STRZAŁA – 1”. Zestawy „STRZAŁA – 10” weszły do uzbrojenia wojsk OPL UW oraz kilkudziesięciu innych państw, między innymi Kuby, Iranu, Libii, Jordanii, Syrii.

DANE TAKYCZNO-TECHNICZNE

Oznaczenie wyrzutni 9K35M
Oznaczenie rakiety 9M37M
Masa wyrzutni 12300 kg
Masa rakiety 70 kg
Długość rakiety 1840 mm
Masa głowicy bojowej 3 kg
Masa pojemnika z rakietą 70 kg
Liczba rakiet na wyrzutni 4szt.
Prędkość marszu wyrzutni 60 km/h
Maksymalna prędkość podczas strzelania 30 km/h
Średnica rakiety 120 mm
Prędkość pływania wyrzutni 5-6 km/h
Zasięg jazdy 500 km
Maksymalny zasięg strzelania 5000 m
Minimalny zasięg strzelania 800 m
Maksymalny pułap strzelania 3500 m
Minimalny pułap strzelania 25 m
Maksymalna prędkość celów na kursie spotkaniowym 420 m/s
Maksymalna prędkość celów w pościgu 310 m/s
Kąty ostrzału w azymucie 3600
Kąty ostrzału w elewacji 50 do +800

STRZAŁA – 2M
inne nazwy Grail Mod.1, SA-7B, S-2M

Pierwszą modyfikacją rosyjskiego PZR „STRZAŁA-2” była konstrukcją oznaczona 9K32M. Zestaw powstał w wyniku prowadzonych prac modernizacyjnych, wynikłych z licznych wniosków po lokalnych wojnach i konfliktach prowadzonych w latach 60. na obszarach: Afryki, Bliskiego Wschodu i Azji. Przenośny przeciwlotniczy zestaw rakietowy bliskiego zasięgu typu 9K32M „STRZAŁA-2M” (SA -7B-GRAIL Mod. 1) przeznaczony jest do zwalczania celów nisko lecących z przedniej i tylnej półsfery (na kursie spotkaniowym i w pościgu) w warunkach widzialności optycznej. Startu rakiety podobnie jak w poprzednim PZR, dokonuje operator w postawie stojąc lub klęcząc. Podstawą do modernizacji był zestaw 9K32, do którego wprowadzono następujące zmiany i ulepszenia: przede wszystkim wymieniono zespół napędowy przez co zwiększono zasięg i pułap rażenia celów, odpowiednio z 3600 m do 4200 m oraz z 2000 m do 2300 m. Zmodernizowany zestaw posiada możliwość zwalczania celów lecących na kursach spotkaniowych z prędkością do 150 m/s. Zwiększono także możliwości zestawu w zwalczaniu celów na kursach pościgu z 200 m/s do 260 m/s. Przy tych wszystkich zmianach zwiększyła się masa zestawu z 14,5 kg do 15,0 kg przy niezmienionych gabarytach wyrzutni. Ogólna koncepcja budowy zestawu nie uległa zmianie. Zestaw składa się z pocisku rakietowego oznaczonego 9M32M, wyrzutni 9P58m. i źródła zasilania. W zestawie zastosowano głowicę typu 9E46 samonaprowadzającą się na źródło promieniowania cieplnego. Zestaw „STRZAŁA-2M” został skierowany do badań na początku sierpnia 1969 roku, a już w połowie 1970 roku rozpoczęto jego produkcję seryjną w dwóch zakładach. Rakiety produkowano w Kowrowskim Zakładzie im. Diegtiarewa, a wyrzutnie w Iżewskich Zakładach Mechanicznych. W krótkim czasie zestaw ten wprowadzono masowo do uzbrojenia wojsk OPL wszystkich krajów UW oraz innych państw zaprzyjaźnionych. Produkcję licencyjną uruchomiono w Polsce, Bułgarii, Czechosłowacji, Jugosławi i Rumunii. Oprócz wojsk lądowych zestawy te weszły na uzbrojenia 56 krajów świata. Zestaw ten produkowany przez kilkanaście lat w kilku krajach stał się najbardziej licznym przedstawicielem tej generacji. Mimo iż zestaw ten produkowano w dużych seriach, to ciągle poddawano go modernizacji. Tak powstały nowe wersje zestawu oznaczone „STRZAŁA-2M2”, a wkrótce „STRZAŁA-3”. Zestaw „STRZAŁA-2M2” wyposażono w głowicę samonaprowadzającą dwuspektralną nowego typu oznaczoną 9E46M. Jest ona bardziej odporna na zakłócenia, przez co zwiększono prawdopodobieństwo rażenia celu z 0,2 (STRZAŁA-2M) do 0,4 (STRZAŁA-2M2). Najnowszą propozycją modernizacyjną PZR STRZAŁA-2M, oferowaną przez producenta rosyjskiego jest zwiększenie możliwości zestawu do standardu zestawu „IGŁA”. Wojskowi specjaliści oceniają, iż zestawy STRZAŁA – M znajdują się aktualnie na uzbrojeniu 56 krajów świata. Szacuje się, że w użyciu znajduje się obecnie około 50 tysięcy egzemplarzy tego PZR.

DANE TAKYCZNO-TECHNICZNE

Oznaczenie zestawu 9K32M
Oznaczenie wyrzutni 9P58
Oznaczenie rakiety 9M32M
Kaliber rakiety 72 mm
Długość rakiety 1440 mm
Masa rakiety 9,8 kg
Masa głowicy bojowej 1,15 kg
Średnia prędkość rakiety 430 m/s
Przestrzenne możliwości rażenia Na spotkanie i w pogoń
Maksymalny zasięg rażenia na spotkanie 2800 m
Maksymalny zasięg rażenia w pogoń 4200 m
Maksymalny pułap rażenia 2300 m
Minimalny pułap rażenia 30 m
Czas gotowości otwarcia ognia (s) do 10 s

STRZAŁA – 1
inne nazwy Gaskin, SA-9, S-1

Pod koniec lat 50. w byłym ZSRR, na zlecenie N. S. Chruszczowa, podjęto decyzję o rozpoczęciu prac zmierzających do gruntownej modernizacji wojsk. Także jednostki OPL i OP poddane zostały tym zmianom. Postanowiono wymienić sprzęt artyleryjski na nowsze zestawy rakietowe. Na początku lat 60. rozpoczęto prace wstępne nad nowymi PZR w wersji przenośnej oraz samobieżnej. W połowie lat 60., po pomyślnie zakończonych próbach, rozpoczęto produkcję samobieżnego PZR oznaczonego 9K31 „STRZAŁA-1” (SA-9 „GASKIN”). Kompleks czterech rakiet zamontowano na transporterze opancerzonym typu BRDM-2. Produkcję seryjną rozpoczęto w 1969 roku i na przestrzeni 10 lat wyprodukowano około 1100 PZR.

Samobieżny PZR bliskiego zasięgu typu „STRZAŁA – 1” przeznaczony jest do bezpośredniej i ciągłej osłony w dzień pododdziałów wojsk lądowych (pz i pcz) podczas działań bojowych przed uderzeniami z powietrza na bardzo małych i małych wysokościach, na kursach spotkaniowych i w pościgu. Mogą też zwalczać śmigłowce w zawisie. Zestaw składa się z dwóch zasadniczych elementów: opancerzonego wozu bojowego (BRDM-2) – typu 9P31 oraz rakiet samonaprowadzających się na podczerwień typu 9M31. Na wozie bojowym zamontowano specjalne stanowisko operatora z urządzeniami celowniczymi oraz cztery wymienne pojemniki z rakietami. Operator posiada odpowiednie stanowisko rozmieszczone w górnej centralnej części pojazdu wyposażone w urządzenia kontroli startu, identyfikacji oraz przyrząd celowniczy. Po obu stronach wieżyczki zamontowano na stelażach po dwa wymienne kontenery z rakietami typu 9M31. Zestawy te weszły do uzbrojenia pułkowych mieszanych baterii przeciwlotniczych. Jeden pluton tworzyły cztery wozy „STRZAŁ – 1” oraz jeden wóz dowodzenia na transporterze BRDM – 2U. Drugi pluton składał się z czterech samobieżnych armat plot typu ZSU-23-4 oraz wozu dowodzenia BTR-60PU. Wyrzutnia (wóz bojowy) zapewnia przygotowanie przedstartowe rakiet oraz ich start do celów powietrznych. Startu rakiet można dokonać ze SO, w ruchu lub z krótkich przystanków. Wyrzutnia umożliwia: obliczenie granic stref startu i położenia celu względem tych granic, obliczenie i odpracowanie kątów wyprzedzenia przez urządzenia startowe, rozpoznanie i identyfikację celu. Rakiety naprowadzane są w dwóch kanałach, w kanale kontrastu optycznego lub w kanale podczerwieni. Odległość wykrycia celu wynosi 12 km, natomiast prawdopodobieństwo zniszczenia celu (Sk=2m2) wynosi 0,35.

W połowie lat 70. konstruktorzy zmodernizowali rakietę poprzez wymianę głowicy samonaprowadzającej. Poprawiono czułość głowicy przez zastosowanie chłodzenia ciekłym azotem. Wraz z rozwojem nowych technologii PZR „STRZAŁA-1” był niemal ciągle ulepszany. Powstały nowe jego wersje: 9K31M „STRZAŁA-1M”, 9K31M2 „STRZAŁA-M2”, 9K31MR „STRZAŁA-MR”, 9K31R „STRZAŁA-1R”. Zestawy tego typu produkowano seryjnie do początku lat 80.. Według danych publikowanych na zachodzie były one na uzbrojeniu około 250 pułków wojsk lądowych byłego ZSRR oraz występowały także na uzbrojeniu armii innych państw.

Dane techniczne
Typ zestawu Strzała 1
Oznaczenie wyrzutni 9P31
Oznaczenie rakiety 9M31
Rodzaj wyrzutni (pojazdu) BRDM-2
Masa wyrzutni 7000 kg
Masa rakiety 32 kg
Masa części bojowej 2,6 kg
Długość rakiety 1800 mm
Średnica rakiety 120 mm
Zasięg jazdy wyrzutni 750 km
Typ zestawu Strzała 1M
Oznaczenie wyrzutni 9P31M
Oznaczenie rakiety 9M31M
Rodzaj wyrzutni (pojazdu) BRDM-2
Masa wyrzutni 7200 kg
Masa rakiety 30,5 kg
Masa części bojowej 2,6 kg
Długość rakiety 1803 mm
Średnica rakiety 120 mm
Zasięg jazdy wyrzutni 750 km
Maksymalny zasięg strzelania 4200 m
Maksymalny zasięg strzelania 900 m
Maksymalny pułap strzelania 3000 m
Maksymalny pułap strzelania 30 m
Prędkość zwalczanych celów 310/220 m/s

OSA inne nazwy Gecko, SA-8
W połowie lat 60. Dowództwo Marynarki Wojennej ZSRR złożyło pakiet wymagań taktyczno–technicznych na nowy lekki przeciwlotniczy system rakietowy. Opracowanie projektu zajął się Leningradzki Instytut NII – 4 będący faktycznie filią OKB–2. Głównym założeniem projektu nowego zestawu miała być duża skuteczność oraz całkowita autonomiczność. Nowo konstruowany prototyp PZR otrzymał nazwę „OSA – M” (SA – 8A „GECKO”) i wkrótce przeszedł serię prób na korwecie klasy „Grisza”. Dobre wyniki prób i testów spowodowały rozpoczęcie produkcji seryjnej. Wkrótce PZR „OSA – M” stał się podstawowym wyposażeniem niemal wszystkich klas okrętów nawodnych. Jeszcze podczas konstruowania OSY zainteresowali się tym projektem przedstawiciele wojsk lądowych. Nowa, obiecująca koncepcja OSY spowodowała , iż podjęto decyzję o przystosowaniu PZR do warunków lądowych. Projekt dla wojsk lądowych przewidywał zbudowanie na bazie jednego pojazdu zarówno wyrzutni, jak i systemu radiolokatorów i urządzeń naprowadzających. Przy takim założeniu zestaw oprócz tego, że spełniał warunek dużej skuteczności (próby wykazały, że do zniszczenia celu wystarczy salwa dwupociskowa), to jeszcze był mobilny oraz odznaczał się wysoką autonomicznością. Zestaw zabudowano na podwoziu transportera trzyosiowego kołowego typu BAZ–5937 (wyrzutnia) i BAZ–5939 (wóz transportowo – załadowczy). Na wozie bojowym - wyrzutni umieszczono na obrotowej podstawie zespół anten dwóch radiolokatorów (obserwacji okrężnej i śledzenia celu i pocisku) oraz cztery rakiety typu 9M33. Rakiety rozmieszczono na wyrzutniach szynowych, po dwie z każdej strony. Były to niewielkie jednostopniowe rakiety napędzane stałym materiałem pędnym. Posiadały integralne przyspieszacze startowe pracujące podczas startu przez około 2 s. Zestaw 9K33 OSA został przyjęty do uzbrojenia wojsk lądowych w 1973 r. i w tym samym roku rozpoczęto jego masową produkcję. Pierwszy pułk wyposażony ww. zestaw złożony z 5 baterii po 4 wyrzutnie, osiągnął gotowość bojową w 1974 r. Bateria taka składała się z 4 wozów – wyrzutni i 2 pojazdów załadowczych.Przeciwlotniczy zestaw rakietowy typu „OSA” jest przeznaczony do osłony oddziałów i pododdziałów ZT w rejonach głównego wysiłku obrony oraz oddziałów II rzutu w marszu i na rozwiniętych SO przed ŚNP przeciwnika do wysokości 5000 m. Zestawy zorganizowane są w pułki rakiet przeciwlotniczych wchodzących w skład ZT. Każdy wóz bojowy może prowadzić ogień do jednego celu, bateria do 4 celów, natomiast pułk od 20 do 25 celów (w zależności od organizacji).
W ciągu kilkunastu lat masowej produkcji wprowadzono do armii byłego ZSRR około 800 wyrzutni różnych modyfikacji. W 1975 r odbył się publiczny pokaz zestawu w wersji „OSA – BM”. Natomiast pod koniec lat 70. skonstruowano odmianę zestawu, w której zastosowano ulepszone pociski umieszczone w zamkniętych kontenerach – wyrzutniach. Skróciło to czas przeładowania i umożliwiło rozmieszczenie 6 rakiet. Kolejną modernizacją powstałą na początku lat 80., była wersja oznaczona 9K33M2 – „OSA –AK” .

DANE TAKYCZNO-TECHNICZNE

Oznaczenie wyrzutni 9A33M2
Oznaczenie rakiety 9M33M2
Średnica rakiety 209,6 mm
Długość rakiety 3158 mm
Masa startowa rakiety 128 kg
Masa głowicy bojowej 18 kg
Zasięg jazdy wyrzutni 500 km
Zapas rakiet 6 szt
Liczba pocisków w salwie 2 szt
Rozpiętość skrzydeł rakiety 650 mm
Prawdopodobieństwo rażenia 0,4-0,96
Cykl strzelania 40 – 55 s
Jednostka ognia (baterii) 24sz
Prędkość marszu
Po szosie 60 km/h
W terenie 30 km/h
Czas przejścia z położenia marszowego do bojowego 6 min
Maksymalny zasięg rażenia 10000 km
Minimalny zasięg rażenia 1500 km
Maksymalny pułap rażenia 5000 m
Minimalny pułap rażenia 25 m
Maksymalne prędkości celów
na kursie spotkaniowym 500 m/s
w pościgu 300 m/s
Zasięg wykrycia celu 45 km
Zasięg śledzenia celu 28 km
Sposób naprowadzania dowódczy za pomocą komend, z radiolokacyjnym i telewizyjnym śledzeniem celu

Przeciwlotniczy zestaw rakietowy „KUB” jest przeznaczony do osłony głównego zgrupowania wojsk związku operacyjno - taktycznego lub taktycznego przed uderzeniem z powietrza. Obszar osłony pułku rakietowego „KUB” może obejmować nawet od 1200 do 3300 km2 w zależności od postawionego zadania i ugrupowania. Jednostki wyposażone w zestawy „KUB” mogą wykonywać następujące zadania: osłaniać wojska lub obiekty w systemie OP, osłaniać siły główne związku operacyjno – takycznego podczas przegrupowania, formowania i w rejonach ześrodkowania (podczas zajmowania rejonów wyjściowych); osłaniać wojska i przeprawy na przeszkodach wodnych oraz w czasie prowadzenia operacji zaczepnych i obronnych. W skład PZR 3M9 „KUB” wchodzą następujące elementy: jednostopniowy pocisk rakietowy oznaczony 3M9, wyposażony w układ napędowy w postaci silnika startowego o ciągu 84 kN oraz marszowego silnika strumieniowego nadającego pociskowi prędkość 955 m/s; samobieżna wyrzutnia 2P25 na bazie podwozia gąsienicowego typu GM-568 z zamocowanym specjalnym obrotowym urządzeniu mieszczącym trzy belki na których umieszcza się 3 rakiety; stacja naprowadzania rakiet oznaczona 1S91, rozmieszczona także na podwoziu gąsienicowym GM – 568, w skład jej wchodzi radiolokator wykrywania celów i radiolokator śledzenia i podświetlenia celu, SNR posiada także radiolinię do przekazywania danych o celu na dowolną wyrzutnię; samochód transportowo – załadowczy STZ z dwoma rakietami oraz wóz dowodzenia. Zestawy „KUB” zorganizowane są w pułki rakiet w składzie 5 baterii po 4 wyrzutnie w każdej. Na szczeblu pułku występuje także punkt zautomatyzowanego kierowania ogniem K – 1 „KRAB”, posterunek radiolokacyjny w składzie stacji obserwacji okrężnej (P - 18 lub P – 40) oraz kilka radiolokatorów pomiaru wysokości (PRW – 9, PRW – 14). Pułku może bronić 12 – 14 armat plot małego kalibru typu ZU – 23 – 2. Najmniejszą jednostką organizacyjną mogącą samodzielnie prowadzić działania bojowe (zwalczać cele powietrzne) jest bateria w składzie 4 wyrzutni. Baterii ugrupowana jest w postaci kwadratu, odległość między wyrzutniami wynosi średnio 250-500 metrów, w środku rozmieszcza się SNR. Pułk wchodzi w skład ZT (dywizji pancernej lub zmechanizowanej), posiada etatowo około 480 żołnierzy, 185 pojazdów i przyczep. Typowa jednostka ognia pułku to trzykrotna salwa (180 pocisków). Ugrupowany jest on w kształcie prostokąta z odległościami 5 – 10 km między bateriami, w środku umieszcza się SD pułku K-1 „KRAB” oraz w odległości około 20 km baterię techniczną. Wadą zestawu „KUB” jest ograniczona możliwość zwalczania celu przez baterię. Jeśli następny cel pojawi się w czasie krótszym niż 20 – 25 s od poprzedniego, zwłaszcza gdy prowadzony jest nalot grup samolotów, wówczas cel ten w ogóle nie będzie rażony. W przypadku przeprowadzenia zmasowanego nalotu – efektywność zestawu gwałtownie spada. Także radiolokator baterii w przypadku zakłócenia lub jego ogniowego uszkodzenia powoduje, iż bateria przerywa pracę. W połowie lat 70. przystąpiono do kolejnej modernizacji zestawu. Nowy projekt zakładał zamontowanie dodatkowej stacji radiolokacyjnej na podwoziu każdej wyrzutni. Takie rozwiązanie rozszerzało możliwości bojowe zestawu, stworzyło powstanie drugiego kanału celowania. Nowy zmodernizowany PZR otrzymał oznaczenie 2K12 M4 i był produkowany seryjnie od 1978 roku. Był to ostatni wariant modelu „KUB”, gdyż już od 1969 roku konstruktorzy opracowywali jego następcę – kompleks „BUK”.

Zestaw przeszedł chrzest bojowy w trakcie wojny YOM KIPPUR – wówczas Izrael stracił 110 samolotów. Spośród 41 zestrzelonych samolotów przez PZR aż 10 przypadło na zestawy „KUB”. Strona syryjska zniszczyła ogniem KUBÓW kolejne 10 samolotów. mamy także w Polsce udane zestrzelenie samolotu za pomocą tego zestawu. Podczas strzelań bojowych na poligonie w Ustce został zestrzelony samolot SU-22. Oczywiście był to nieszczęśliwy zbieg wojskowych okoliczności. Pilot się uratował. Katapultował się i został wyłowiony przez śmigłowiec ratowniczy. Samolot spoczął na dnie Bałtyku.

DANE TAKYCZNO-TECHNICZNE

Oznaczenie wyrzutni 2P25ME

Oznaczenie rakiety 3M9ME

Oznaczenie SNR 1S91M2

Oznaczenie STZ 2T22B ZIŁ-157

Długość rakiety 5800 mm

Masa rakiety 580 kg

Masa głowicy bojowej 59 kg

Średnica korpusu 330 mm

Rozpiętość skrzydeł 1200 mm

Prędkość rakiety 952 m/s

Liczba rakiet na wyrzutni 3 szt

Sposób naprowadzania rakiet radiokomendowy

Zasięg marszu 300 km

Prędkość marszu
Po szosie 50 km/h

Po drodze gruntowej 25 km/h

Max. zasięg rażenia 24 km

Min. zasięg rażenia 3,5 km

Max. pułap rażenia 14000 m

Min. pułap rażenia 25 m

Zakres pręd. Niszcz. Celów

Na kursie spotkanowym do 600 m/s

W pościgu do 300 m/s

W zawisie (śmigłowce) można

Prawdopo. Zniszcz. Celu 1 rakietą 0,7

Min skutecz. Pow. Odb. Celu 0,5 m2

Liczba kanałów celowania 1

Cykl strzelania 60 - 90
Max liczba rakiet w serii 2 szt

Zasięg wykrywania snr do 65 km

Czas prze. z poł. marsz. w boj. 6 – 9 min
Zdjęcia